Vier trappen, elk een andere kant op vanuit het centrale plein. Een piramide gekeerd in zijn tegendeel. Hier lokken perspectief en ruimte, waarbij elke stap aanleiding is tot de volgende.
Ik besluit het plein rond te lopen en verval in gemijmer. Na enige tijd nemen mijn voeten zonder aarzelen de eerste stap omhoog. De zon staat recht achter me, mijn schaduw bestrijkt de oplopende treden. Gezamenlijk beginnen we onze klim in een gestage cadans. Een vreemde gewaarwording dringt zich aan me op. Ik beweeg mij tegelijkertijd op elk van de vier trappen.
| 
