Krampachtig houd ik vast. Wetend dat het leidt tot niets.
Altijd is ergens een opening, loslaten in deze. Dat lijkt me theorie en geen praktijk. Houvast heb ik nodig zolang zich geen gelijkwaardig alternatief aandient.
Dan wňrd ik losgelaten. Hier heb ik niets in te brengen, maar moet het er mee doen. Een knoop die is doorgehakt. Waar is dat alternatief?
Nood breekt wet, alle gewoonten overboord. Een nieuwe realiteit dringt zich op, waarin het pad al doende gemaakt dient te worden.
| 
.JPG)
