inweerenwind.punt.nl

 

 

 

de onbevolkte

woning

het onbemensde

leven

 

hoogste tijd

de plaats

te betreden

en te zijn

 

 

 

Reacties (2)

 

 

 

soms ontstaat er

speling in de tijd

ontvouwt een plooi

legt keuzes bloot

bevrijdt

de mogelijkheid

 

 

 

Reacties (4)

 

 

 

 

aangemeerd

straks wacht weer

de open zee

 

 

 

Reacties

 

 

 

de rode draad

ontrolt zich

als een vaargeul

het roer zoekt

mijn eigen koers

de steven

kiest richting

 

 

 

Reacties

 

 

 

aanspoelende

moeilijkheden

afkalvende

zekerheden

bij aanvang

van het leven

is garantie

op de toekomst

niet gegeven

 

 

 

Reacties (2)

 

 

 

vanzelfsprekend

is

niets

alles

is

aan

roering

onderhevig

vanzelfsprekend

 

 

 

Reacties

 

 

 

tijdelijk gestrand

schijnbaar in stilstand

onwetend

van opkomend tij

 

 

 

Reacties (2)

 

 

 

zandstuivende wind

over het verlaten strand

golven kantelen

op het scherp van de snede

branding

bestormt het land

 

 

 

Reacties (2)

 

 

 

vanuit onherbergzaamheid

sijpelt gesmolten sneeuw

richting beschaving

een stroom dijt uit

geweld stort omlaag

de rivierbedding ontdekt

haar wezen en maakt waar

 

 

 

Reacties (6)

 

 

 

Ik stond op de berg en keek om me heen. Het was   

prachtig. De toppen rondom, bedekt met sneeuw,    

blonken in de zon en staken fel af tegen de blauwe  

lucht. Onder die toppen lag het nevelmeer, een zee  

van wolken. Ik wist dat daaronder een wereld was,   

al leek dat onmogelijk. Mijn volk leefde daar. Schijn-

baar onwetend van het universum daarboven. Toch  

 ging ieder van ons, één keer in het jaar op de dag dat

hij of zij geboren was, de berg op. Op eigen kracht   

een pelgrimage naar het universum. Vroeg, bij het   

 dagen van het eerste ochtendlicht, gingen we op pad.

Al klimmend en klauterend omhoog tot we geleidelijk

 aan in de mist, die ons als hemel vertrouwd was, ver-

dwenen. Dat leek dan het enige te zijn wat aanwezig

 was: een nevelende vochtigheid. Alleen op de wereld.

    Maar elk jaar weer even verbijsterend, al doorklimmend

kwam er een moment dat de mist dunner werd. Er    

 ontstonden slierten die wegdreven en oplosten. Op    

   sommige plaatsen scheurde de mist uiteen. Uiteindelijk

bleek de lucht blauw en stond je boven dat prachtige

    nevelmeer met uitzicht op een wijdsheid die je je daar  

 beneden niet kon voorstellen. De gewaarwording van 

      het geheel  ..........   en daar deel van te zijn .                

 

Gedurende een aantal jaren had ik mijn beurt voorbij 

 laten gaan. Mijn vriend en tweelingbroer was samen   

met mij naar boven gekomen, maar weigerde daarna 

weer af te dalen. Hij liep door, de ijlte in, en ik wilde  

en kon niet volgen.                                                  

   Nog steeds staat op mijn netvlies gebrand dat langzaam

 aan verdwijnen van mijn andere ik. Dit jaar is het voor

het eerst sedert toen, dat ik me verzoend heb met de 

 pijn en weer op weg ben gegaan. Op weg naar die      

grenzeloze oneindigheid waar sommigen voorgoed     

    in opgaan.                                                                  

 

 

 

Reacties (4)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl Design by: Mooiestijlen.nl